Na een periode waarin werk, alle dagelijkse verantwoordelijkheden en mantelzorg voor mijn ouders elkaar bleven opvolgen, merkte ik steeds duidelijker hoe weinig ruimte er nog voor mijzelf overbleef. En hoewel deze dagen al het hele jaar in mijn agenda stonden vrij gepland, voelde het toch spannend om ze ook echt te nemen.
Dat hardnekkige stemmetje bleef fluisteren: “Je kunt nog wel even door” of “anderen hebben je nu nodig.”
Maar de afgelopen jaren heb ik geleerd dat het oké is om te kiezen voor mezelf. In meerdere opzichten. Dat opladen noodzakelijk is om goed te kunnen blijven geven.
Kleine momenten met mijn zoon die groot verschil maken voor mijn hart, mijn energie en mijn zorg voor anderen.
Daarom was ik de afgelopen week een paar dagen weg, samen met mijn zoon. Even ademen, even loskomen, even opladen voor de volgende intense periode die gaat komen.
En die tijd was niet alleen voor mij belangrijk. Ook voor hem. Hij verdient quality time met zijn moeder in deze nieuwe fase van volwassen worden. Momenten waarin ik écht aanwezig ben, met volledige aandacht, en waarin we samen delen wat voor ons beiden waardevol is. Wat hebben we beiden genoten van het vele wandelen in de zon, het heerlijke eten en de mooie verbindende gesprekken.
Nu we thuis zijn, stonden de intensere (mantel)zorgen meteen weer op ons te wachten. Juist daardoor voel ik des te meer hoe waardevol onze dagen samen waren.
Schuldgevoel is één van die emoties die zich ongemerkt in ons lichaam vastzet. Het laat ons langer doorgaan dan goed voor ons is. Pleasen, werken, zorgen, volhouden… soms zelfs blijven in situaties die eigenlijk niet goed voor ons voelen.
Maar ons lijf fluistert altijd eerst. En als we niet luisteren, gaat het schreeuwen.
Zelfzorg begint bij het herkennen van dat knagende gevoel, en zacht tegen jezelf zeggen: “Het is oké om te stoppen. Het is oké om te kiezen voor mij.”
De foto’s en filmpjes kijk ik nog elke dag even terug; ze brengen me meteen weer dat gevoel van rust en liefde dat zo helpt in alles wat nu weer speelt.
Soms is even afstand nemen precies wat nodig is om weer dichtbij te kunnen zijn.
"Soms heelt samenzijn meer dan welke vorm van rust ook."
